Ik ben een stylist met grijs haar.

En laat ik dat maar meteen even duidelijk maken: ik vind het ontzettend leuk om mooie kleuren te maken bij mensen. Het is juist één van de dingen die ik zo leuk vind aan mijn vak.

Zelf ben ik alleen wel een hele natuurlijke stylist. Ik vind het mooi om kleuren te maken die dicht bij iemand zelf blijven. Een kleur die niet enorm afwijkt van wie iemand van nature is, maar die iemand juist mooier maakt.

Maar als iemand wat extremer is, vind ik het juist ontzettend gaaf om een trendy of modieuze kleur te maken. Ook dat kan prachtig zijn.

Voor mij moet alleen het hele plaatje kloppen.

De kleur moet bij de persoon passen. Bij het gezicht, de uitstraling en eigenlijk bij wie iemand is. Daar let ik heel erg op.

Dus mijn keuze om mijn eigen haar grijs te laten worden, heeft helemaal niet te maken met het feit dat ik niet van kleuren houd. Integendeel.

Juist doordat ik iedere dag bezig was om grijs haar weg te kleuren, begon ik steeds beter te kijken naar wat er eigenlijk onder die verf zat.

Ik zag de mooiste kleuren. Prachtige schakeringen en patronen in het grijs. En op een gegeven moment dacht ik: jeetje, als ik mijn eigen haar blijf kleuren, weet ik eigenlijk helemaal niet wat de bedoeling met mij is.

Wat heeft de natuur voor mij bedacht?

Wat is mijn eigen kleur? Wat past er bij mij?

Ik ben ervan overtuigd dat wat je van de natuur krijgt, uiteindelijk het mooiste bij je past. En toch zijn we als mensen ontzettend gewend geraakt om steeds iets aan onszelf te willen veranderen.

We willen er jonger uitzien. Jonger blijven.

En grijs haar wordt toch heel vaak gekoppeld aan ouder worden of oud zijn.

Maar eigenlijk vind ik het juist mooi dat we niet voor niets grijs worden.

Het hoort gewoon bij het hele proces.

Onze huid verandert van kleur. Onze ogen veranderen van kleur. Zelfs onze tanden veranderen van kleur. Dus waarom zou het zo vreemd zijn dat ook ons haar van kleur verandert?

Het is gewoon de bedoeling van de natuur.

Wat ik daarbij interessant vind, is dat we daar bij mannen heel anders naar kijken.

Een man met grijs haar? Dat wordt eigenlijk veel eerder geaccepteerd. Sterker nog: grijs haar bij een man kan juist heel goed staan. Het wordt vaak gezien als karakter, uitstraling en iets wat bij hem hoort.

Natuurlijk heb je ook mannen die hun haar kleuren. Maar wanneer een man zijn grijze haar heel duidelijk probeert weg te kleuren, wordt dat toch al snel als onnatuurlijk gezien. Alsof je meteen kunt zien dat hij zijn grijs niet wil laten zien.

Bij vrouwen ligt dat nog steeds anders.

Een vrouw met grijs haar krijgt veel sneller de vraag waarom ze haar haar niet laat kleuren. Grijs wordt bij vrouwen nog steeds eerder gezien als iets wat je moet verbergen. Iets waardoor je ouder lijkt.

Gelukkig verandert dat wel.

Steeds meer vrouwen kiezen ervoor om hun eigen grijze haar te laten zien. En dat zien we ook in de salon.

We doen steeds vaker aan gray blending.

Dat vind ik een mooie ontwikkeling. Want je hoeft niet per se van de ene op de andere dag te stoppen met kleuren en vervolgens maandenlang met een duidelijke uitgroeibalk rond te lopen.

Je kunt je bestaande kleur juist laten overlopen in je eigen grijs. Met highlights en lowlights kun je het grijs heel mooi blenden met het haar dat nog gekleurd is.

Je kunt het ook juist wat frisser maken of het grijs als uitgangspunt nemen en er bijvoorbeeld wat lowlights in zetten. Soms lijkt het dan alsof je je natuurlijke kleur een stukje terugbrengt.

Gray blending geeft je de mogelijkheid om de overgang naar je eigen grijze haar mooier en geleidelijker te maken.

En misschien past dat ook wel bij hoe we tegenwoordig steeds meer naar grijs haar kijken.

Niet meer alleen: grijs moet weg.

Maar ook: hoe kunnen we het mooi maken?

Als ik een vrouw zie die haar grijze haar echt heeft omarmd, dan zie ik vaak een krachtige vrouw.

Niet iemand die geen zin meer heeft om haar haar te kleuren. Niet iemand die het te duur vindt.

Maar iemand die bewust heeft gekozen: dit ben ik. Dit is mijn grijze haar en ik ben hier blij mee.

Dat vind ik mooi.

En dat wilde ik voor mezelf ook weten.

Want stel je voor dat je je hele leven je grijze haar weg blijft kleuren. Dan weet je eigenlijk helemaal niet hoe je eruitziet zoals je van nature bent. Je mist alle tussenfases. En juist die wilde ik niet missen.

Dus liet ik het uitgroeien.

En dat bevalt me tot nu toe ontzettend goed.

Het geeft me een gevoel van vrijheid. Niet zozeer de vrijheid van het niet meer hoeven kleuren. Dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo belangrijk.

Het is een andere vrijheid.

De vrijheid om echt jezelf te mogen zijn.

Natuurlijk krijg ik weleens opmerkingen.

“Je bent toch kapper? Waarom heb je dan grijs haar?”

Of: “Het maakt je wel ouder.”

Maar dat raakt me eigenlijk niet.

Dat zijn overtuigingen van andere mensen. Zij verbinden grijs haar misschien aan ouder worden. Ik doe dat zelf niet.

Ik vind mijn grijze haar prachtig.

En ik weet ook niet of ik het voor altijd zo laat.

Misschien komt er een moment waarop ik denk: nu wil ik weer eens iets anders.

Dan zit er zo weer een kleurtje in.

Maar tot nu toe wil ik vooral ontdekken hoe mooi mijn eigen haar eigenlijk is.

Niet omdat ik vind dat iedereen moet stoppen met kleuren.

Maar omdat ik denk dat het mooi is om jezelf de ruimte te geven om te ontdekken hoe je eruitziet zonder steeds iets aan jezelf te veranderen.

Voor mij geeft dat vrijheid.

De vrijheid om echt jezelf te mogen zijn.

---

Deze column verscheen ook op mijn Substack. Wil je mijn nieuwe columns als eerste lezen? Abonneer je dan gratis op mijn Substack.