Ik weet meestal al wat je niet vertelt
Niet omdat ik gedachten kan lezen. Wel omdat ik al jaren kijk naar wat mensen zeggen, wat ze níét zeggen en vooral naar het verschil daartussen.
Je kunt mij vertellen dat het goed gaat, terwijl alles aan je laat zien dat dat niet helemaal waar is.
Ik heb inmiddels duizenden gesprekken gevoerd, in mijn stoel, aan mijn keukentafel en gewoon midden in het leven. En ergens onderweg ben ik gaan beseffen: mensen vertellen je vaak precies wat er speelt, zonder het ooit letterlijk uit te spreken.
Misschien komt het doordat ik kapster ben.
Mensen zitten bij mij letterlijk met hun gezicht naar de spiegel, vaak met nat haar, zonder make-up, helemaal zichzelf. En gek genoeg maakt juist dát je kwetsbaar. Je ziet jezelf zoals je jezelf normaal misschien liever niet ziet.
En ondertussen praten mensen.
Vrouwen én mannen. Over hun relaties, hun kinderen, hun werk, hun onzekerheden en hun verlangens.
Maar ik luister niet alleen naar wat iemand vertelt. Ik kijk ook naar hoe iemand naar zichzelf kijkt. Hoe iemand over zijn of haar haar praat. Hoe iemand zichzelf vergelijkt met anderen. Hoeveel moeite iemand doet om iets aan zichzelf te veranderen.
Soms gaat een gesprek ogenschijnlijk over haar, terwijl het eigenlijk over iets veel groters gaat.
Over onzekerheid. Over jezelf niet goed genoeg vinden. Over ouder worden. Over jezelf opnieuw leren zien.
Misschien is dat wel één van de grootste dingen die mijn werk mij heeft geleerd: mensen zijn zoveel meer dan wat je aan de buitenkant ziet.
Ik heb in al die jaren niet alleen haren geknipt en kleuren gezet, ik heb levens voorbij zien komen.
Mensen die bleven in een relatie waarin ze eigenlijk allang niet meer gelukkig waren. Mensen die zichzelf compleet waren kwijtgeraakt. Mensen die sterk leken, maar vanbinnen ontzettend onzeker waren.
Maar ook mensen die mij enorm hebben geïnspireerd. Krachtige mensen, bijzondere mensen, mensen van wie ik iets heb geleerd en die me soms anders naar het leven lieten kijken.
En dat is misschien wel het mooie: ik leer nog steeds, iedere dag opnieuw, van de mensen die bij mij in de stoel zitten.
Ik heb daardoor een enorme mensenkennis opgebouwd.
Niet uit boeken, maar gewoon door te kijken, te luisteren en jarenlang midden tussen mensen te staan.
Misschien is dat uiteindelijk ook waarom ik de Identity Core Essence-sessies ben gaan doen.
Omdat ik merkte dat er zoveel meer te ontdekken is dan wat iemand aan de buitenkant laat zien. Niet alleen bij anderen, maar ook bij jezelf.
In zo’n sessie gaat het niet om wie je zou móéten zijn. Juist om te ontdekken wie je bent als je even stopt met jezelf aan te passen aan wat er van je wordt verwacht.
En misschien is dat wel waar ik inmiddels het meest nieuwsgierig naar ben:
Wat gebeurt er als je jezelf écht durft te zien?
Want ik weet meestal al wat je niet vertelt.
De vraag is alleen: weet jij het zelf?
Deze column verscheen ook op mijn Substack. Wil je mijn nieuwe columns als eerste lezen? Abonneer je dan gratis op mijn Substack.